Waaruit bestaat crematie-as?

Wanneer een dierbare wordt gecremeerd, blijft er na afloop crematie-as over. Veel mensen vragen zich af wat deze as precies is en waar het uit bestaat. Het woord “as” doet vaak denken aan iets dat lijkt op houtas uit een open haard, maar crematie-as heeft een andere samenstelling en structuur.

In dit blog leggen we uit wat crematie-as precies is, hoe het ontstaat tijdens het crematieproces en waar het uiteindelijk uit bestaat.

 

Het crematieproces in het kort

Voordat we ingaan op de samenstelling van crematie-as, is het goed om te begrijpen wat er tijdens een crematie gebeurt. Bij een crematie wordt het lichaam van de overledene in een speciale oven geplaatst, ook wel een crematieoven genoemd. De temperatuur in deze oven ligt meestal tussen de 850 en 1000 graden Celsius.

Tijdens dit proces verbranden alle organische stoffen in het lichaam. Dat zijn bijvoorbeeld:

• huid

• spieren

• organen

• vetweefsel

• kleding of bekleding van de kist

Deze onderdelen bestaan grotendeels uit water en organische verbindingen. Door de hoge temperatuur verdampen en verbranden deze stoffen volledig. Wat uiteindelijk overblijft, zijn voornamelijk de minerale bestanddelen van het lichaam.

Dit restmateriaal wordt na het crematieproces verwerkt tot wat we crematie-as noemen.

 

Crematie-as bestaat vooral uit botresten

Veel mensen denken dat crematie-as bestaat uit verbrande resten van het hele lichaam, maar in werkelijkheid bestaat het grootste deel van de crematie-as uit botresten.

Botten bevatten namelijk veel mineralen die niet volledig verbranden tijdens het crematieproces. Na de crematie blijven deze botfragmenten over. Ze zijn dan wit tot lichtgrijs van kleur en hebben een broze structuur.

Deze botresten worden na het crematieproces verzameld en in een speciale machine geplaatst, een zogenoemde cremulator. In deze machine worden de botfragmenten vermalen tot een fijnere, zandachtige substantie. Dit poeder is wat uiteindelijk wordt aangeduid als crematie-as.

 

Mineralen in crematie-as

Omdat crematie-as voornamelijk uit botresten bestaat, bevat het vooral minerale stoffen. De belangrijkste bestanddelen zijn:

Calciumfosfaat
Dit is het hoofdbestanddeel van botten en vormt ook het grootste deel van crematie-as.

Calciumcarbonaat
Een mineraal dat eveneens in botstructuren voorkomt.

Kalium en natrium
Dit zijn mineralen die van nature in het menselijk lichaam aanwezig zijn.

Fosforverbindingen
Deze maken deel uit van de botstructuur en blijven na crematie gedeeltelijk aanwezig.

Samen vormen deze mineralen het lichte, vaak grijsachtige poeder dat we crematie-as noemen.

 

Hoe ziet crematie-as eruit?

Crematie-as lijkt meestal niet op de fijne as die mensen zich voorstellen. De structuur lijkt eerder op fijn zand of kleine korrels. De kleur varieert vaak tussen lichtgrijs, wit en soms licht beige.

De hoeveelheid crematie-as die overblijft na een crematie ligt gemiddeld tussen de 2 en 3 kilogram bij een volwassen persoon. Dit kan iets variëren afhankelijk van factoren zoals lichaamsbouw en botstructuur.

 

Wordt alles van het lichaam as?

Nee, niet alles van het lichaam wordt letterlijk as. Zoals eerder beschreven verdampen en verbranden de meeste organische stoffen volledig tijdens het crematieproces. Alleen de minerale delen van het skelet blijven over.

Daarnaast worden sommige materialen die niet verbranden, zoals metalen onderdelen, verwijderd voordat de crematie-as wordt overgedragen aan de nabestaanden. Denk bijvoorbeeld aan:

• metalen schroeven uit een kist

• chirurgische implantaten

• heupprotheses

• tandheelkundige metalen

Deze materialen worden zorgvuldig gescheiden van de as.

Wat gebeurt er met de crematie-as na de crematie?

Na de crematie wordt de as tijdelijk bewaard in het crematorium. In Nederland geldt meestal een wettelijke wachttijd van minimaal 30 dagen voordat de as mag worden meegegeven aan de nabestaanden. Deze periode is bedoeld als bedenktijd.

Na deze periode kunnen nabestaanden verschillende keuzes maken voor de bestemming van de as. Veel voorkomende mogelijkheden zijn:

• het bewaren van de as in een urn

• het verstrooien van de as op een speciale plek

• het begraven van de urn

• het verdelen van de as onder familieleden

• het verwerken van de as in een as sieraad
  
  
   

Steeds meer mensen kiezen voor een persoonlijke manier om de herinnering aan een dierbare levend te houden.

 

Een symbolische betekenis

Hoewel crematie-as vanuit wetenschappelijk oogpunt vooral uit mineralen en botresten bestaat, heeft het voor nabestaanden vaak een veel diepere betekenis. De as wordt gezien als een tastbare herinnering aan een geliefd persoon.

Voor veel families kan het bewaren of verstrooien van de as helpen bij het rouwproces. Het kan een manier zijn om afscheid te nemen of juist om een dierbare symbolisch dichtbij te houden.

Daarom wordt er bij crematoria zorgvuldig en respectvol omgegaan met het volledige crematieproces en de verwerking van de as.
 

Samenvattend

Crematie-as bestaat voornamelijk uit de minerale resten van botten die overblijven na het crematieproces. Tijdens de crematie verbranden alle organische stoffen in het lichaam, terwijl de mineralen uit het skelet behouden blijven. Deze botresten worden vervolgens vermalen tot een fijn, zandachtig poeder.

De belangrijkste bestanddelen van crematie-as zijn onder andere calciumfosfaat, calciumcarbonaat en andere mineralen die van nature in botten voorkomen.

Hoewel de samenstelling van crematie-as dus grotendeels mineraal is, heeft het voor nabestaanden vooral een emotionele en symbolische waarde. Het vormt een blijvende herinnering aan iemand die veel voor hen heeft betekend.